Eerder schreef ik over Wagyu, de bekende steaks uit Japan. Vlees dat kenners tot het beste vlees van de wereld rekenen. En hoewel Japan in alles perfectionistisch is, is dat best opmerkelijk. Japanners zijn namelijk boeddhistisch. Hun dagelijkse dieet bestaat voor een belangrijk deel uit vis. Lang geleden at men in Japan uberhaupt geen rundvlees. Dat waren namelijk werkdieren en de boeddhistische leer verbood toentertijd het eten van dieren op vier poten. De enige uitzondering gold voor soldaten in oorlogstijd, die om op krachten te blijven rundvlees mochten eten.

Sukiyaki

Toen die soldaten terugkeerden, was het hek van de dam. Rundvlees smaakten hen te goed, ze bleven het eten. Uit respect voor hun leer en de ouderen, bereidden deze veteranen hun maal buiten. In de openlucht, niet in het huis. Het kon als heiligschennis worden gezien. Om hun maaltje te koken, gebruikten ze alles wat voorhanden was op erf of tuin als keukengerei. De ploegschaar verving hun pan. Zo ontstond één van Japans nationale gerechten. Sukiyaki is nog steed een verwijzing naar de vroege oorsprong van dit gerecht. Suki staat namelijk simpelweg voor ploeg en yaki betekent grillen.

Kort Recept

In de moderne vorm is Sukiyaki een stoofschotel met het bekende kostbare rundvlees. Dit eenpansgerecht bereidt men met dungesneden waghu, tofu, Chinese kool, glasnoedels, lente-ui en enoki paddestoelen, bij ons bekend als fluweelpootjes of gouden naalden. Deze ingrediënten smoort men in een mengsel van sojasaus, mirin (rijstazijn) en suiker. Voordat men in Japan het rundvlees eet, haalt men het door een kom met rauwe eieren.

Shared dining

Sukiyaki wordt vaak op tafel bereid, op een brander, in een speciale ondiepe gietijzeren pan. Die pan zorgt voor een gelijkmatige verwarming en dat het gerecht gedurende de maaltijd voldoende warm blijft. Sukiyaki is met name in de wintertijd en rond nieuwjaar (bonenka) zeer populair. Dit is ‘shared dining’ in optima forma. Zowel thuis als in gespecialiseerde restaurants.