Paris-Brest

Al lang zocht ik een aanleiding om over het typisch Franse dessert Paris-Brest te schrijven. Buiten Frankrijk was dit nagerecht praktisch onbekend. Het leed een sluimerend bestaan. Maar Voila, ineens verschijnt door de hele VS Paris- Brest op de kaart. Ik had mijn haakje met de actualiteit. Sterrenchefs als Stephen Keller (French Laundry) en Ludovic Lefebvre (Trois Mec) startten deze retro-rage. Lefebvre verklaarde dat hij dit klassieke dessert uit zijn jeugd in Frankrijk miste en het daarom zelf maar op de kaart zette. Aanvankelijk werd dit gerechtje in de VS nogal lacherig besteld. De puritijnse Amerikanen met hun beperkte topografische kennis, denken bij dit gerecht aan ‘breast’. Maar tegenwoordig wordt het door de stijgende populariteit al de nieuwe ‘creme brulée’ genoemd.

Paris-Brest

Bron: www.roadtopastry.com

Paris-Brest

Slechts hardcore wielerfanaten weten dat Paris-Brest-Paris in het verleden een klassieke wielerwedstrijd was. Die vanwege de extreme afstand van 1600 kilometer slechts eens in de 10 jaar werd verreden. Organistor Pierre Giffard bleek een begiftigd marketeer. Al in 1910 vroeg hij aan een bevriende patisseur Louis Durand (Durand et Fils, 9 Avenue de Longueil, 78600 Maisons-Laffitte) om een dessert ter ere van deze legendarische wedstrijd te ontwikkelen. Hij creëerde een donutvormige taartje van pâte à choux (soesjesdeeg), dat gevuld wordt met hazelnoot-pralinéroom of -creme en afgetopt met amandelschaafsel en poedersuiker. De vorm is geïnspireerd op het fietswiel. Al zien andere er een lauwerkrans in. Feit is dat de wielerwedstrijd al sinds 1971 niet meer gereden wordt, maar het dessert is, ruim 100 jaar na het ontstaan, begonnen aan een tweede jeugd.